منو

پربيننده ترين مطالب
دل نوشته هاي طلبگي
ثبت دل نوشته شمابایگانی
خانه / اطلاع رسانی / اخبار / من نام لم یُنَم عنه
یادداشت اختصاصی، پیرامون نامه انتخاباتی آیة الله اعرافی

من نام لم یُنَم عنه

🔶من نام لم یُنَم عنه

🔹با خواندن نامه مدیر محترم حوزه ملاحظاتی به ذهن می رسد که در این یادداشت به آنها خواهیم پرداخت:
۱.فرموده اند: انجام رسالت حوزه ها ایجاب می کند کلیه حوزویان به تشویق مردم جهت شرکت در انتخابات اقدام کنند.
این کار اگر چه لازم است ولی کافی نیست، شرکت در انتخابات، نیمی از راه است و قطعاً رسالت حوزه و طلاب و روحانیون ایجاب می کند علاوه بر تشویق به اصل حضور، از هرگونه تلاشی برای شناساندن کاندیدای اصلح دریغ نکنند. وظیفه دوم به قدری مهم است که با چند کلمه ای که ایشان در ضمن نکته ی دوم آورده اند حق آن ادا نشده است.
۲.فرموده اند: به منظور حفظ جایگاه محوری روحانیت لازم است مسئولین استانی حوزه و حتی طلاب از هرگونه حمایت از افراد خاص خودداری کنند. به تعبیر دیگر طلاب با نام بردن از کاندیدایی خاص از روحانیت هز ینه نکنند چرا که در این زمینه مخصوصاً در سال های اخیر تجربه های تلخی به وجود آمده و به قول معروف حوزه ی مار گزیده از ریسمان سیاه و سفید نیز می ترسد.
🔹در این خصوص ما دغدغه ی مبارک ایشان را به خوبی درک می کنیم ولی برای حل یک مسأله، پاک کردن صورت مسأله راحت ترین راه است نه بهترین راه. بهترین راه این است که ما آسیب شناسی کنیم تا در تشخیص و معرفی اصلح دچار تجربه های تلخ گذشته نشویم و از طرف دیگر به وظیفه ی بصیرت افزایی و هدایت سیاسی حوزه جامه ی عمل بپوشانیم، قطعا با صرف تشویق به حضور در انتخابات و تکرار سخنان رهبری معظم بدون تطبیق بر مصادیق بیرونی حاصل نخواهد شد.
🔹به نظر می رسد تفاوت نحوه ی عملکرد شخص اول نظام با بقیه ی طلاب و روحانیون در تعیین و اعلام فرد اصلح امری واضح و روشن است که نیازی به اثبات ندارد.
🔹متأسفانه گاهی خنثی حرکت کردن و عافیت طلبی در لباس حفظ شئون روحانیت ظاهر می شود و امر را بر ما مشتبه می کند. در رفع این مانع مرور سخنان زیر از رهبر معظم انقلاب راهگشا خواهد بود:
«ممکن است بعضی بگویند اگر حوزه های علمیه وارد مسائل جهانی، مسائل سیاسی، مسائل چالشی نمی شدند، اینقدر دشمن نمی داشتند و محترم تر از امروز بودند. این مغالطه است. هیچ جمعی، هیچ نهادی، هیچ مجموعه ی باارزشی به خاطر انزوا و کناره گیری و گوشه نشینی و خنثی حرکت کردن، هرگز در افکار عمومی احترام برانگیز نبوده است، بعد از این هم نخواهد بود. احترام به مجامع و نهادهای بیتفاوت و تنزه طلب که دامن از مسائل چالشی برمی چینند، یک احترام صوری است؛ یک احترامِ در معنا و در عمق خود بی احترامی است…
با بی طرف ماندن روحانیت در مسائل چالشىِ اساسی، موجب نمی شود که دشمن روحانیت و دشمن دین هم بی طرف و ساکت بماند؛ «و من نام لم ینم عنه» اگر روحانیت شیعه در مقابل حوادث خصمانه ای که برای او پیش می آید، احساس مسئولیت نکند، وارد میدان نشود، ظرفیت خود را بروز ندهد، کار بزرگی را که بر عهده ی اوست، انجام ندهد، این موجب نمی شود که دشمن، دشمنی خود را متوقف کند ۱۳۸۹/۰۷/۲»
◾️علیرضا پیمانی

درباره نویسنده

محسن مطلبی
وبلاگ

نظرات

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

asd


Username
Create an Account!
Password
Forgot Password? (close)

adf


Username
Email
Password
Confirm Password
Want to Login? (close)

asdf


Username or Email
(close)